1- شهید ستاری نقل میکرد : در سفری که به پاکستان داشتم با فرمانده نیروی هوایی این کشور ملاقات داشتم و سپس با وی به دیدار غلام اسحاق خان رییس جمهور ان کشور رفتیم. وی کتابی را به من هدیه داد که اسامی و عملیات و رشادت ها و خاطرات خلبانان این کشور را در جنگ 17 روزه با هندوستان به تصویر کشیده بود.با خودم گفتم خلبانان ما کمتر از اینها بودند؟ هشت سال از جان گذشتند و کسی یادشان نکرد؟
2- در سفری که خودم به کشور عراق داشتم در شهر بغداد در حوالی شهرک صدر در میدان بزرگی لاشه فانتوم شهید دوران را گذاشته بودند و تندیس یک خلبان عراقی پایش را روی آن گذاشته بود !در دیگر میادین شهرک صدر هم تندیس بسیاری از خلبانان این کشور که شهرهای ما را مورد لطف خود قرار داده بودند به چشم میخورد.حسرت خوردم که آنها برای کار ناحق سربازانشان ارزش قادل هستند و ما....
کجا هستند آنانکه دیوارهای صوتی بغداد را میشکستند و امروز کسی آهسته هم درب خانه آنان را نمیزند؟ کجا آرام و بیصدا مشغول شغل دوم یا سوم هستند آنانکه همه شغل آنها در جوانی شده بود تحمل کمر درد ناشی از صندلیهای مارتین بیکر در پرواز بالای وطن؟ کجا هستند آنانکه زنده اند ! و اجاره نشین مردمی هستند که یسحرگاهان در خواب ناز بودند و مستاجرشان بین کوههای عراق در ارتفاع پست در حال انجام ماموریت بود؟ شهدا که جای خود ! یادشان نکردیم. ولی چقدر مارا یاد میکنند !
آیا امروز کسی خبر دارد بزرگانی چون : عطایی، خلیلی، مازندرانی، جاوید نیا، افغانطلوعی، نمکی،فرح آور، عادلی، مسبوق، ابراهیمی، انصارین،باهری،میرعشق الله،هرندی، مهرگانفر،نامور، انصاری، صنعتکار،رستمی، قره باغی، جهانبخش،خسروداد،مردانی،هوشیار و .... کجا هستند و ....
آیا جوانان ما به اندازه امریکاییها خلبان جلیل زندی را میشناسند؟
اگر چند کتاب نوشتیم و چند مستند ساختیم آیا حق مطلب ادا شده است ؟؟؟

منبع : www.irartesh.ir