تبلیغات
I.R.A.N - مطالب ایران
منوی اصلی
موضوعات وبلاگ
وصیت شهدا
وصیت شهدا
لینک دوستان
پیوندهای روزانه
نویسندگان
نظرسنجی
به نظر شما کدام کشور قدرت نظامی بیشتری دارد؟








آمار وبلاگ
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • کل بازدیدها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین به روز رسانی :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
درباره

سلام خدمت شما دوستان عزیز امیدوارم که از مطالب وبلاگ خوشتون بیاد در این وبلاگ شما با جدیدترین اخبار نظامی در ایران عزیز و دنیا آشنا می شوید به امید موفقیت روز افزون کشور عزیزمان ایران
Hi dear friends, I hope you like it came from the Blog Posts On this blog you will get the latest news and the world's military, in the hope of increasing success of our country Iran.
جستجو
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
لوگوی دوستان
ابزار و قالب وبلاگ
کاربردی
Slide 1 Slide 2

تصویر: http://gallery.military.ir/albums/userpics/qgbiyp9frbh9qialiu3j%7E0.jpg

وضعیت منطقه عملیات








مجموعه ارتفاعات صعب العبور بازی دراز که دارای شیب‌های تند و بریدگی‌ها
و پیچیدگی های ممتد در همه جهات است، یکی از موانع عمده برای هر نوع حرکات یگان های نظامی به شمار می رود. این ارتفاعات محورهای سر پل ذهاب _ قصر شیرین را از محور گیلانغرب _ چم امام حسن _ قصر شیرین و تا حدودی معابر منتهی به گیلانغرب جدا می کند و کنترل و دیده بانی فوق العاده مناسب و عمیق و وسیع به همه جهات، به ویژه شمال، شرق و جنوب را ممکن می سازد.همچنین امکان پشتیبانی متقابل را از نظر آرایش نیروها و طرح ریزی آتش برای انجام ماموریت از بین می برد، به همین جهت نیروهای متجاوز عراق در آغاز جنگ تلاش کردند این ارتفاعات را اشغال کنند و از همان ابتدا به عنوان یک منطقه دیده بانی مورد استفاده قرار دهند، به طوری که با اجرای آتش های توپخانه دیده بانی شده از بازی دراز، مشکلات عمده ای را برای یگان های تیپ 3 لشکر 81 زرهی در سرتاسر منطقه پدافندی این یگان و حتی تردد خودروها از گذرگاه های اجباری کل داوود و میان کل در مسیر پاتلاق _ سر پل ذهاب فراهم ساخته بود. به این ترتیب دشمن در قلل مرتفع 1050 و 1100 شمالی و جنوبی و 1150، به دلیل مزیت و برتری که به لحاظ دیده بانی و هدایت آتش های توپخانه داشت، اقدام به احداث جاده ای آسفالته از نزدیکی آبادی خزل گوری کهرک واقع در مسیر جاده ی قصر شیرین _ گیلانغرب به دامنه غربی قله ی 1150 بازی دراز نمود و یک تیپ پیاده و یک دسته تانک را روی این ارتفاعات مستقر کرد و دیدگاه واقع روی این قله را که از تسهیلات ارتباطی قابل توجه برخوردار بود به نام دیدگاه صدام نامگذاری کرد تا از دستیابی نیروهای ایرانی به ارتفاعات مورد بحث جلوگیری نماید. نظر به برتری نسبی نیروهای دشمن در آغاز جنگ، رزمندگان ایرانی نتوانستند آنان را از ارتفاعات بازی دراز عقب برانند و حتی در عملیات آفندی تنگ حاجیان و چغالوند نیز موفق به اجرای این امر نشدند، در نتیجه در طول شش ماهه اول جنگ از سال 1359 این ارتفاعات همچنان در اشغال دشمن باقی ماند. از اوایل سال1360، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران تصمیم گرفتند اقدامات جدی تری برای عقب راندن نیروهای متجاوز انجام دهند و به همین دلیل لشکر 81 زرهی و سپاه پاسداران همرزم آن لشکر، ارتفاعات بازی دراز را به عنوان اولین هدف نیمه گسترده در صحنه عملیات غرب انتخاب کردند.زمان و مدت عملیات:این عملیات در ساعت 05:00 دوم اردیبهشت1360، آغاز و در پایان روز 9 اردیبهشت1360، و بعد از هفت روز نبرد دلاورانه خاتمه یافت.مأموریت:تیپ 3 لشکر 81 زرهی مأموریت دارد در ساعت 05:00 دوم اردیبهشت ماه به منظور تصرف قله های 1050 و 1100 شمالی و جنوبی و 1150 ارتفاعات بازی دراز تک نموده، نیروهای دشمن را منهدم و آماده می شود تک را برای تصرف ارتفاعات 1020 ادامه دهد. پس از 7 روز عملیات بسیار سنگین علی رغم تصرف هدفهای تعیین شده، بدلیل پاتک های مکرر دشمن ارتفاع 1150 مجدداً توسط عراق تصرف شد.در این عملیات علی اکبر شیرودی، خلبان قهرمان یگان هوانیرزو (هواپیمائی نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران) به شهادت رسید.نتیجه: 1- آزاد سازی اهداف در روزهای اولیه نبرد و از دست دادن قله 1150 متری در روز پایانی عملیات.2- بیش از 1500 نفر از نیروهای عراقی کشته و زخمی شده و 458 نفر نیز به اسارت در آمدند.3- تیپ 3 پیاده کوهستانی ارتش عراق منهدم گردید و تلفات و ضایعاتی به تیپ 22 کوهستانی دشمن وارد آمد.4- 7 فروند هواپیما و 5 فروند بالگرد به اضافه تعدادی تانک و نفربر و خودرو و ادوات جنگی از جمله ضایعات عراقی ها در این عملیات بوده است.گردآورنده : فرشاد نژادخیر منابع:1- تقویم تاریخ دفاع مقدس، انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی،13872- کتاب اطلس نبردهای ماندگار، نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی، سازمان ایثارگران ارتش

برخلاف تصور غربی‌ها، هدف ایران از ساخت و ساز در تاسیسات آب سنگین اراک، ایجاد جایگزین برای راکتور تحقیقاتی تهران جهت مصارف تحقیقاتی و افزایش حجم رادیوایزوتوپ‌های پزشکی است. بنابراین جنجال غربی‌ها پیرامون این تاسیسات هسته‌ای را می‌توان در قالب سایر هجمه‌هاو دروغ‌بافی‌های طرف غربی تحلیل کرد.
به گزارش خبرنگار سیاست خارجی باشگاه خبرنگاران، در جریان مذاکرات اخیر ایران و گروه 1+5 در ژنو، تاسیسات هسته‌ای اراک یکی از موضوعات مورد مناقشه طرفین بود. در این مذاکرات، "لوران فابیوس" "وزیر خارجه فرانسه" در نقش پلیس بد ظاهر شد و تاسیسات هسته‌ای اراک را از نکات مبهم پرونده هسته‌ای ایران دانست.

توافقنامه ژنو و موضوع راکتور اراک


سرانجام مذاکرات پرحجم و فشرده ژنو در دور دوم به توافقنامه‌ای منجر شد که مشتمل بر تعهدات متقابل ایران و گروه 1+5 بود. از یک سو طرف غربی مدعی شد طرح لغو تحریم‌ها را به صورت محدود، موقتی، هدفمند و قابل بازگشت ارایه داده و از سوی دیگر، ایران طرح توقف پیشرفت در برنامه هسته‌ای خود را در گام اولیه 6 ماهه پیشنهاد کرد.




موشک سطح به سطح پرتابه ای هدایت شونده است که از تجهیزات دستی ، سوار بر خودرو ، تریلر ، تاسیسات ثابت یا کشتی پرتاب می شود . این موشک ها برای بدست آوردن نیروی برآی مورد نیاز و تعادل لازم از بالک ها و بال ها استفاده می کنند . هر چند ممکن است موشک های بسیار سریع یا کوتاه برد از نیروی برآی بدنه کمک بگیرند یا به صورت بالستیک پرواز کنند . موشک های سطح به سطح معمولا هدایت شونده هستند و موشک سطح به سطح غیر هدایت شونده ،راکت نامیده می شود . ( مانند آرپی جی ۷ که یک راکت و موشک تاو یک موشک سطح به سطح می باشد ) . موشک های سطح به سطح معمولا به چهار دسته موشک های بالستیک ، کروز ، ضد تانک و ضد کشتی تقسیم می شوند .


موشک های بالستیک: در یک مسیر قوسی بلند پرواز می کند . موشک های بالستیک به دو گروه موشک های تاکتیکی و موشک های راهبردی تقسیم می شوند . از انواع موشک های زمین به زمین تاکتیکی می توان به موشک اسکاد بی با برد 300 کیلوتر اشاره نمود . موشک های راهبردی به چهار دسته موشک های بالستیک برد متوسط ، موشک های میان برد ، دور برد و قاره پیما تقسیم می شوند .




موشک های کروز: در ارتفاع پایین و نزدیک زمین پرواز می کنند . موتور این موشک ها در تمام مسیر کار می کند . می توانند بردی حدود 2500 کیلومتر و بیش تر داشته باشند که از آن جمله موشک توماهاوک اشاره کرد.موشک ضد تانک: در نزدیک زمین پرواز می کند و ممکن است موتور آن ها در کل مسیر کار کند . این موشک ها بردی حدود بین 200 متر تا حداکثر در موارد استثنا 18 کیلومتر دارند . موشک ضد تانک تاو نمونه کاملا شناخته شده یک موشک ضد تانک است .




موشک های ضد کشتی: در ارتفاع پایین و نزدیک سطح زمین یا آب پرواز می کنند . برد این موشک ها حدود بین 18 تا 300 کیلومتر است . از این دسته می توان به موشک سی رم اشاره نمود . موشک بالستیک زیر سطحی موشک بالستیک زیر سطحی یا موشک بالستیک پرتاب شونده از زیر دریایی ، موشکی است که تسلیحات اتمی را حمل کرده و از زیر دریایی پرتاب می شود . نمونه پیشرفته این موشک معمولا چندین کلاهک حمل می کند که هر یک به طور مستقل هدف گیری می کند . بدین طریق یک موشک که از زیر دریایی پرتاب می شود ، بعد از خروج از آب از جو زمین نیز بیرون می رود و پس از ورود دوباره به جو ، هر یک از سرجنگی های آن هدف جداگانه ای را دنبال می کند . نخستین آزمایش های موفقیت آمیز سکوی پرتاب مبتنی بر زیر دریایی در جنگ جهانی دوم توسط آلمان و با کمک سکوی پرتابی انجام شد که زیر دریایی آن را یدک می کشید . شلیک این نوع موشک ها مستلزم آن بود که زیر دریایی هنگام شلیک روی آب بیاید . اما بعد از جنگ جهانی دوم سامانه های پرتاب طوری سازگاری یافتند تا امکان پرتاب از زیر آب میسر شود . در دسامبر 1955 اتحاد جماهیر شوروی سابق نخستین کشوری بود که موشک بالستیک را از زیر دریایی پرتاب کرد . زیر دریایی های ویژه پرتاب بالستیک از آن جهت که از دید ماهواره های جاسوسی پنهان می مانند و سلاح اتمی خود را بدون هشدار قابل توجه حتی نزدیک سواحل دشمن پرتاب می کنند ، از زمان جنگ سر اهمیت ویژه ای برای آمریکا و روسیه داشته اند
موشک هدایت شونده ضد تانک (ATGM) یا جنگ افزار هدایت شونده ضد تانک (ATGW)، یک موشک هدایت شونده است که برای آسیب رساندن و از بین بردن تانک و دیگر وسایل نقلیه زرهی، طراحی شده‌است.




موشک های ضد تانک:موشکهای هدایت شونده ضد تانک در اندازه‌های مختلفی ساخته می‌شوند برای مثال مدل‌های کوچک آن بصورت موشک دوش پرتاب مورد استفاده قرار می‌گیرد و سربازان می‌توانند براحتی آن را با خود حمل کنند. مدل بزرگتر این موشکها، موشکهایی هستند که بر روی سه پایه قرار می‌گیرند و برای حمل و شلیک آن یک دسته یا گروه لازم است. نوعی دیگر نیز بر روی وسایل نقلیه و یا هواگردها قرار می‌گیرند و از روی آنها شلیک می‌شوند.موشکهای ضد تانک قابل حمل توسط یک فرد، موشکهایی کوچک با کلاهکی قوی هستند. این سلاحها در میدانهای جنگ امروزی به سربازان داده می‌شوند تا آنها بتوانند به وسیله این موشکها، اهداف زرهی سنگین و تانکها را از فاصله‌های دور و معمولا فقط با یک شلیک نابود کنند.



تاریخچه پرجم ایران از باستان تا حی حاضر
نخستین اشاره در تاریخ اساطیر ایران به وجود پرچم، به قیام کاوه آهنگر علیه ظلم و ستم آژی دهاک(ضحاک) بر میگردد. در آن هنگام کاوه برای آن که مردم را علیه ضحاک بشوراند، پیش بند چرمی خود را بر سر چوبی کرد و آن را بالا گرفت تا مردم گرد او جمع شدند. سپس کاخ فرمانروای خونخوار را در هم کوبید و فریدون را بر تخت شاهی نشانید.
فریدون نیز پس از آنکه فرمان داد تا پاره چرم پیش بند کاوه را با دیباهای زرد و سرخ و بنفش آراستند و دُر و گوهر به آن افزودند، آن را درفش شاهی خواند و بدین سان " درفش کاویان " پدید آمد. نخستین رنگهای پرچم ایران زرد و سرخ و بنفش بود، بدون آنکه نشانه ای ویژه بر روی آن وجود داشته باشد. درفش کاویان صرفاً افسانه نبوده و به استناد تاریخ تا پیش از حمله اعراب به ایران، بویژه در زمان ساسانیان و هخامنشیان پرچم ملی و نظامی ایران را درفش کاویان می گفتند، هر چند این درفش کاویانی اساطیری نبوده است.
محمدبن جریر طبری در کتاب تاریخ خود به نام الامم و الملوک مینویسد: درفش کاویان از پوست پلنگ درست شده، به درازای دوازده ارش که اگر هر ارش را که فاصله بین نوک انگشتان دست تا بندگاه آرنج است 60 سانتی متر به حساب آوریم، تقریباٌ پنج متر عرض و هفت متر طول میشود. ابولحسن مسعودی در مروج اهب نیز به همین موضوع اشاره میکند.
به روایت اکثر کتب تاریخی، درفش کاویان زمان ساسانیان از پوست شیر یا پلنگ ساخته شده بود، بدون آنکه نقش جانوری بر روی آن باشد. هر پادشاهی که به قدرت می رسید تعدادی جواهر بر آن می افزود. به هنگام حملهٌ اعراب به ایران، در جنگی که در اطراف شهر نهاوند در گرفت درفش کاویان به دست آنان افتاد و چون آن را همراه با فرش مشهور " بهارستان " نزد عمربن خطاب خلیفه مسلمانان، بردند وی از بسیاری گوهرها، دُرها و جواهراتی که به درفش آویخته شده بود دچار شگفتی شد و به نوشته فضل الله حسینی قزوینی در کتاب المعجم مینویسد: " امیر المومنین سپس بفرمود تا آن گوهرها را برداشتند و آن پوست را سوزانیدند ".
با فتح ایران به دست اعراب - مسلمان، ایرانیان تا دویست سال هیچ درفش یا پرچمی نداشتند و تنها دو تن از قهرمانان ملی ایران زمین، یعنی ابومسلم خراسانی و بابک خرم دین دارای پرچم بودند. ابومسلم پرچمی یکسره سیاه رنگ داشت و بابک سرخ رنگ به همین روی بود که طرفداران این دو را سیاه جامگان و سرخ جامگان می خواندند. از آنجائی که علمای اسلام تصویرپردازی و نگارگری را حرام میدانستند تا سالهای مدید هیچ نقش و نگاری از جانداران بر روی درفش ها تصویر نمی شد.

نخستین تصویر بر روی پرچم ایران
در سال 355 خورشیدی ( 976 میلادی ) که غزنویان، با شکست دادن سامانیان، زمام امور را در دست گرفتند، سلطان محمود غزنوی برای نخستین بار دستور داد نقش یک ماه را بر روی پرچم خود که رنگ زمینه آن یکسره سیاه بود زردوزی کنند. سپس در سال 410 خورشیدی ( 1031 میلادی ) سلطان مسعود غزنوی به انگیزه دلبستگی به شکار شیر دستور داد نقش و نگار یک شیر جایگزین ماه شود و از آن پس هیچگاه تصویر شیر از روی پرچم ملی ایران برداشته نشد تا انقلاب ایران در سال (1979 میلادی).
افزوده شدن نقش خورشید بر پشت شیر
در زمان خوارزمشاهیان یا سلجوقیان سکه هائی زده شد که بر روی آن نقش خورشید بر پشت آمده بود، رسمی که به سرعت در مورد پرچمها نیز رعایت گردید. در مورد علت استفاده از خورشید دو دیدگاه وجود دارد، یکی اینکه چون شیر گذشته از نماد دلاوری و قدرت، نشانه ماه مرداد ( اسد ) هم بوده و خورشید در ماه مرداد در اوج بلندی و گرمای خود است، به این ترتیب همبستگی میان خانه شیر ( برج اسد ) با میانهٌ تابستان نشان داده می شود. نظریه دیگر بر تاًثیر آئین مهرپرستی و میترائیسم در ایران دلالت دارد و حکایت از آن دارد که به دلیل تقدس خورشید در این آئین، ایرانیان کهن ترجیح دادند خورشید بر روی سکه ها و پرچم بر پشت شیر قرار گیرد.
پرچم در دوران صفویان
در میان شاهان سلسله صفویان که حدود 230 سال بر ایران حاکم بودند تنها شاه اسماعیل اول و شاه طهماسب اول بر روی پرچم خود نقش شیر و خورشید نداشتند. پرچم شاه اسماعیل یکسره سبز رنگ بود و بر بالای آن تصویر ماه قرار داشت. شاه طهماسب نیز چون خود زادهً ماه فروردین ( برج حمل ) بود دستور داد به جای شیر و خورشید تصویر گوسفند ( نماد برج حمل ) را هم بر روی پرچمها و هم بر سکه ها ترسیم کنند. پرچم ایران در بقیهً دوران حاکمیت صفویان سبز رنگ بود و شیر و خورشید را بر روی آن زردوزی می کردند. البته موقعیت و طرز قرارگرفتن شیر در همهً این پرچمها یکسان نبوده، شیر گه نشسته بوده، گاه نیمرخ و گاه رو به سوی بیننده. در بعضی موارد هم خورشید از شیر جدا بوده و گاه چسبیده به آن. به استناد سیاحت نامهً ژان شاردن جهانگرد فرانسوی استفاده او بیرق های نوک تیز و باریک که بر روی آن آیه ای از قرآن و تصویر شمشیر دوسر علی یا شیر خورشید بوده، در دوران صفویان رسم بوده است. به نظر می آید که پرچم ایران تا زمان قاجارها، مانند پرچم اعراب، سه گوشه بوده نه چهارگوش.
پرچم در عهد نادرشاه افشار
نادر که مردی خود ساخته بود توانست با کوششی عظیم ایران را از حکومت ملوک الطوایفی رها ساخته، بار دیگر یکپارچه و متحد کند. سپاه او از سوی جنوب تا دهلی، از شمال تا خوارزم و سمرقند و بخارا، و از غرب تا موصل و کرکوک و بغداد و از شرق تا مرز چین پیش روی کرد. در همین دوره بود که تغییراتی در خور در پرچم ملی و نظامی ایران بوجود آمد. درفش شاهی یا بیرق سلطنتی در دوران نادرشاه از ابریشم سرخ و زرد ساخته می شد و بر روی آن تصویر شیر و خورشید هم وجود داشت اما درفش ملی ایرانیان در این زمان سه رنگ سبز و سفید و سرخ با شیری در حالت نیمرخ و در حال راه رفتن داشته که خورشیدی نیمه بر آمده بر پشت آن بود و در درون دایره خورشید نوشته بود: " المک الله " سپاهیان نادر در تصویری که از جنگ وی با محمد گورکانی، پادشاه هند، کشیده شده، بیرقی سه گوش با رنگ سفید در دست دارند که در گوشهً بالائی آن نواری سبز رنگ و در قسمت پائیتی آن نواری سرخ دوخته شده است. شیری با دم برافراشته به صورت نیمرخ در حال راه رفتن است و درون دایره خورشید آن بازهم " المک الله " آمده است. بر این اساس میتوان گفت پرچم سه رنگ عهد نادر مادر پرچم سه رنگ فعلی ایران است. زیرا در این زمان بود که برای نخستین بار این سه رنگ بر روی پرچم های نظامی و ملی آمد، هر چند هنوز پرچمها سه گوشه بودند.

دورهً قاجارها، پرچم چهار گوشه
در دوران آغامحمدخان قاجار، سر سلسلهً قاجاریان، چند تغییر اساسی در شکل و رنگ پرچم داده شد، یکی این که شکل آن برای نخستین بار از سه گوشه به چهارگوشه تغییر یافت و دوم این که آغامحمدخان به دلیل دشمنی که با نادر داشت سه رنگ سبز و سفید و سرخ پرچم نادری را برداشت و تنها رنگ سرخ را روی پرچم گذارد. دایره سفید رنگ بزرگی در میان این پرچم بود که در آن تصویر شیر و خورشید به رسم معمول وجود داشت با این تفاوت بارز که برای نخستین بار شمشیری در دست شیر قرار داده شده بود. در عهد فتحعلی شاه قاجار، ایران دارای پرچمی دوگانه شد. یکی پرچمی یکسره سرخ با شیری نشسته و خورشید بر پشت که پرتوهای آن سراسر آن را پوشانده بود. نکته شگفتی آور این که شیر پرچم زمان صلح شمشیر بدست داشت در حالی که در پرچم عهد جنگ چنین نبود. در زمان فتحعلی شاه بود که استفاده از پرچم سفید رنگ برای مقاصد دیپلماتیک و سیاسی مرسوم شد. در تصویری که یک نقاش روس از ورود سفیر ایران " ابوالحسن خان شیرازی " به دربار تزار روس کشیده، پرچمی سفید رنگ منقوش به شیر و خورشید و شمشیر، پیشاپیش سفیر در حرکت است. سالها بعد، امیرکبیر از این ویژگی پرچم های سه گانهً دورهً فتحعلی شاه استفاده کرد و طرح پرچم امروزی را ریخت. برای نخستین بار در زمان محمدشاه قاجار ( جانشین فتحعلی شاه ) تاجی بر بالای خورشید قرار داده شد. در این دوره هم دو درفش یا پرچم به کار می رفته است که بر روی یکی شمشیر دو سر حضرت علی و بر دیگری شیر و خورشید قرار داشت که پرچم اول درفش شاهی و دومی درفش ملی و نظامی بود.
امیرکبیر و پرچم ایران
میرزا تقی خان امیرکبیر، بزرگمرد تاریخ ایران، دلبستگی ویژه ای به نادرشاه داشت و به همین سبب بود که پیوسته به ناصرالدین شاه توصیه می کرد شرح زندگی نادر را بخواند. امیرکبیر همان رنگ های پرچم نادر را پذیرفت، اما دستور داد شکل پرچم مستطیل باشد ( بر خلاف شکل سه گوشه در عهد نادرشاه ) و سراسر زمینهً پرچم سفید، با یک نوار سبز به عرض تقریبی 10 سانتی متر در گوشه بالائی و نواری سرخ رنگ به همان اندازه در قسمت پائین پرچم دوخته شود و نشان شیر و خورشید و شمشیر در میانه پرچم قرار گیرد، بدون آنکه تاجی بر بالای خورشید گذاشته شود. بدین ترتیب پرچم ایران تقریباٌ به شکل و فرم پرچم امروزی ایران درآمد.
انقلاب مشروطیت و پرچم ایران
با پیروزی جنبش مشروطه خواهی در ایران و گردن نهادن مظفرالدین شاه به تشکیل مجلس، نمایندگان مردم در مجلس های اول و دوم به کار تدوین قانون اساسی و متمم آن می پردازند. در اصل پنجم متمم قانون اساسی آمده بود: " الوان رسمی بیرق ایران، سبز و سفید و سرخ و علامت شیر و خورشید است"، کاملا مشخص است که نمایندگان در تصویب این اصل شتابزده بوده اند. زیرا اشاره ای به ترتیب قرار گرفتن رنگها، افقی یا عمودی بودن آنها، و این که شیر و خورشید بر کدام یک از رنگها قرار گیرد به میان نیامده بود. همچنین دربارهً وجود یا عدم وجود شمشیر یا جهت روی شیر ذکری نشده بود. به نظر می رسد بخشی از عجلهً نمایندگان به دلیل وجود شماری روحانی در مجلس بوده که استفاده از تصویر را حرام می دانستند. نمایندگان نواندیش در توجیه رنگهای به کار رفته در پرچم به استدلالات دینی متوسل شدند، بدین ترتیب که می گفتند رنگ سبز، رنگ دلخواه پیامبر اسلام و رنگ این دین است، بنابراین پیشنهاد می شود رنگ سبز در بالای پرچم ملی ایران قرار گیرد. در مورد رنگ سفید نیز به این حقیقت تاریخی استناد شد که رنگ سفید رنگ مورد علاقهً زرتشتیان است، اقلیت دینی که هزاران سال در ایران به صلح و صفا زندگی کرده اند و این که سفید نماد صلح، آشتی و پاکدامنی است و لازم است در زیر رنگ سبز قرار گیرد. در مورد رنگ سرخ نیز با اشاره به ارزش خون شهید در اسلام، بویژه امام حسین و جان باختگان انقلاب مشروطیت به ضرورت پاسداشت خون شهیدان اشاره گردید. وقتی نمایندگان روحانی با این استدلالات مجباب شده بودند و زمینه مساعد شده بود، نواندیشان حاضر در مجلس سخن را به موضوع نشان شیر و خورشید کشاندند و این موضوع را این گونه توجیه کردند که انقلاب مشروطیت در مرداد (سال 1285 هجری شمسی 1906 میلادی) به پیروزی رسید یعنی در برج اسد(شیر). از سوی دیگر چون اکثر ایرانیان مسلمان شیعه و پیرو علی هستند و اسدالله از القاب حضرت علی است، بنابراین شیر هم نشانهً مرداد است و هم نشانهً امام اول شیعیان در مورد خورشید نیز چون انقلاب مشروطه در میانهً ماه مرداد به پیروزی رسید و خورشید در این ایام در اوج نیرومندی و گرمای خود است پیشنهاد می کنیم خورشید را نیز بر پشت شیر سوار کنیم که این شیر و خورشید هم نشانهً علی باشد هم نشانهً ماه مرداد و هم نشانهً چهاردهم مرداد یعنی روز پیروزی مشروطه خواهان و البته وقتی شیر را نشانهً پیشوای امام اول بدانیم لازم است شمشیر ذوالفقار را نیز بدستش بدهیم. بدین ترتیب برای اولین بار پرچم ملی ایران به طور رسمی در قانون اساسی به عنوان نماد استقلال و حاکمیت ملی مطرح شد. در سال 1336 منوچهر اقبال، نخست وزیر وقت به پیشنهاد هیاًتی از نمایندگان وزارت خانه های خارجه، آموزش و پرورش و جنگ طی بخش نامه ای ابعاد و جزئیات دیگر پرچم را مشخص کرد. بخش نامهً دیگری در سال 1337 در مورد تناسب طول و عرض پرچم صادر شد و طی آن مقرر گردید طول پرچم اندکی بیش از یک برابر و نیم عرضش باشد.
پرچم ایران بعد از انقلاب سال 57
در اصل هجدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مصوب سال 1358 (1979 میلادی) در مورد پرچم گفته شده است که پرچم جمهوری اسلامی از سه رنگ سبز، سفید و سرخ تشکیل می شود و نشانهً جمهوری اسلامی (تشکیل شده با حروف الله اکبر) در وسط آن قرار دارد


منبع:www.irartesh.ir


از مهمترین عوامل شکست نیروهای دریایی در نبردها، عدم وجود پشتیبانی هوایی از واحدها یا ناکافی بودن آن بوده است. مهمترین انواع هواگرد(aircraft) شامل هواپیما و بالگرد هم در دفاع و هم در تهاجم، چهره جنگ های دریایی را دستخوش تغییرات فراوانی کرده اند. پشتیبانی هوایی شامل بکارگیری توان هواگردهای شناسایی اپتیکی(بصری) و الکترونیکی، تهاجمی، ترابری، جنگ الکترونیک و رادار پرنده در یک عملیات دریایی است. عملیات های دریایی شامل مأموریت های آبی-خاکی نیز می شود که کاربرد وسائل هوایی ترابری در اینجا بیشتر است.

به همین دلیل پس از ورود هواپیماها به عرصه جنگ های دریایی، نیروهای دریایی بزرگ به فکر ساخت ناوهای حامل هواپیما افتادند. این گونه کشتی ها در هر دو جنگ جهانی حضور داشتند خصوصاً در جنگ دوم جهانی این ناوها در نبردهای سرنوشت ساز، نقش کلیدی داشتند.

پس از این جنگ و با گسترش کاربری بالگردها در محیط های دریایی، هم در ناوهای هواپیمابر و هم در ناوهای چند منظوره مخصوص عملیات آبی-خاکی بالگردها به طور گسترده وارد خدمت شدند و حتی ناوهای حامل کوچکتر و در نتیجه ارزان تر و پرتعدادتر برای بکارگیری بالگردها و هواپیماهای عمودپرواز ساخته شدند.

ناوهای هواپیمابر در مجموع به عنوان بزرگترین و پیچیده ترین یگان های سطحی محسوب می شوند و قدرت نظامی و دریایی کشورهای دارنده این ناوها چند پله بالاتر از سایرین قرار می گیرد. از این رو صنایع دریایی با بهره گیری از آخرین فناوری ها حتی با وجود اوضاع بد اقتصادی جهان همچنان طرح ناوهای حامل هواگرد را دنبال می کنند.


ناو فرانسوی شارل دوگل و در زمینه تصویر، ناو آمریکایی آبراهام لینکلن(از رده نیمیتز)

در واقع با توجه به نقش بی نظیر تسلط بر دریاها در تسلط بر جهانی که بیش از 90 درصد تجارت آن از طریق آب به انجام می رسد، کشورهایی که مرزهای دریایی وسیعی دارند، علاوه بر کاربری این وسائل در امنیت نظامی برای برقراری امنیت خطوط تجاری خود نیز به این ناوهای حامل به عنوان یک پایگاه متحرک نیاز دارند. امنیتی که با موشک های بالستیک اتمی موجود در زیردریایی های بزرگ قابل تأمین نیست.

کشورمان ایران که هم در شمال، مرز دریایی بزرگ و هم در جنوب مرز دریایی بسیار طولانی دارد و از طرفی دو منطقه ناامن و بسیار مهم در جریان اقتصاد دریایی جهان یعنی تنگه باب المندب و تنگه مالاگا در فاصله نچندان دور از آن قرار دارد برای ایجاد یک اقتصاد دریایی مطمئن نیازمند ایجاد نیروی دریایی راهبردی است.

تا امروز برقراری امنیت خطوط کشتیرانی تجاری توسط نیروی دریایی ارتش توسط ناوشکن(ناوهای محافظ) با همراهی یک ناو پشتیبانی متوسط یا بزرگ صورت گرفته است که هر چند در برابر دزدان دریایی کارآمد و مؤثر نشان داده اما با ورود دزدان اصلی به صحنه، نیاز به پشتیبانی هوایی به کمک ناوهای حامل هواگردها رنگ و بوی جدی به خود خواهد گرفت. زیرا به جز ناوشکن(ناو محافظ) جماران سایر ناوهای جنگی ایران قابلیت حمل بالگرد نداشته و در بین ناوهای پشتیبانی هم چهار ناو از رده هنگام و یک ناو بزرگ ترابری خارک قابلیت حمل بالگرد دارند.

هواپیماهای قابل بکارگیری در این ناوها نیز محدود به پهپادهای شناسایی بوده و زیرساخت های موجود برای بکارگیری عملیاتی و دراز مدت پهپادهای رزمی در این ناوها کافی نیست.


ناو ویرات هند

بنابراین نیروی دریایی کشورمان برای رسیدن به حد مطلوب به عنوان یک "نیروی راهبردی" به ناوهای حامل هواگرد نیز احتیاج دارد. با توجه به اینکه تأمین این رده از شناورها از خارج از کشور ناممکن و یا بسیار دشوار خواهد بود، اتکا به توان داخلی در طراحی، ساخت و توسعه این شناورها منطقی به نظر می رسد.

در این گزارش به معرفی چند رده از ناوهای حامل هواگرد از نظر ابعاد، اوزان، سامانه های رانش، هواگردهای محمول و زیرسامانه های مهم دیگر پرداخته و در ادامه وضعیت صنایع دریایی کشورمان در زمینه ساخت کشتی ها غول پیکر نزدیک به ناوهای حامل هواگرد و تولید زیرسامانه های دفاعی ناوهای نظامی را بررسی می کنیم.


کشورهای دارنده ناوهواپیمابر و برخی از مشخصات ناوها

از برخی ناوهای مطرح شده در جدول فوق که در آینده وارد خدمت خواهند شد بیش از یک فروند سفارش داده شده یا در حال ساخت است. ناوهای کوچکتر تنها قابلیت حمل هواپیماهای عمود/کوتاه برخاست(V/STOL) را دارند و ناوهای بزرگتر با استفاده از منجنیق(کاتاپولت) به عنوان شتاب دهنده یا عرشه شیبدار، هواپیماهای معمولی را به پرواز در می آورند.


ناو ناروبت تایلند در بالای تصویر و کیتی هاوک آمریکا

در بین ناوهای هواپیمابر، کلاس نیمیتز آمریکا پرتعدادترین است که شامل 10 ناو با تناژ 100هزار تا 104هزار تن ولی با طول یکسان هستند. آخرین فروند از این رده در سال 2009 وارد خدمت شده است.

برخی از ناوهای معرفی شده قبلآً متعلق به کشور دیگری بوده و به کشور دوم فروخته یا اهدا شده و سپس بازسازی و بهسازی شده اند از جمله ناو کشور چین، یکی از ناوهای هند و ناو برزیل از مهمترین مثال های این رویکرد هستند. این ناوها دارای یک عرشه برای نشست و برخاست و چند طبقه در زیر آن برای فعالیت های مختلف هستند از جمله فضای نگهداری هواگردها، کارگاه های تعمیرات و آزمایش هواگردها، انبارهای سوخت، تسلیحات و قطعات یدکی هواگردها و محل اسکان خدمه چند صد تا چند هزار نفری خود و همچنین فضای مربوط به پیشرانه ناو.


بخش های داخلی یک ناو هواپیمابر بزرگ

پیشرانه این ناوها از دو نوع اتمی یا دیزلی است. نوع اتمی دارای مزیت های بسیاری است که در گزارش حرکت نفت‌کش‌های ایرانی با اورانیوم 50 درصد به برخی از آنها پرداخته ایم. اما مهمترین مزیت این پیشرانه ها برای یک ناو نظامی، افزایش مدت زمان عملیات و دریانوردی طولانی توسط کشتی است.

به عنوان مثال نسل های اول این پیشرانه های اتمی بیش از 10 سال و نسل های جدید بیش از 25 تا 30 سال می توانند بدون سوختگیری حرکت کنند که این افزایش مدت آماده به کار بودن راکتور و بی نیاز شدن از سوختگیری که خود فرایند بسیار زمانبری در حد چند سال بوده ارزش عملیاتی این یگان های سطحی را برای نیروی دارنده بیشتر می کند.


ناو ایتالیایی کاوور


یک شلیک مناسب از طرف یک تک تیرانداز می تواند سرنوشت یک نبرد را تغییر داده و در نهایت سرنوشت یک جنگ و یک ملت را رقم بزند. اما برای به ثمر رساندن آن یک شلیک شما به یک سلاح دقیق و نیرومند نیاز دارید.به گزارش گروه دفاع و امنیت مشرق، سربازی پنهان شده در گوشه ای از میدان نبرد که خود را با محیط اطراف استتار کرده و به یک سلاح دارای دوربین مجهز است تصویر عمده ای است که بعد از شنیدن واژه تک تیرانداز در ذهن بسیاری از ما نقش می بندد. از زمان جنگهای داخلی آمریکا تا به امروز در عراق و افغانستان تک تیر اندازها و سلاح های آنان توانسته اند نقش بسیار مهمی در تغییر مسیر نبردها داشته و به نوعی تاریخ ساز باشند. در کشور ما تا قبل از پیروزی انقلاب اسلامی سلاح های دوربین دار آنچنان که باید و شاید وجود نداشت و تنها تعدادی از سلاح های ژ-3 به عنوان سلاح سازمانی ارتش به دوربین مجهز شدند.

با شروع جنگ تحمیلی و رو به رو شدن با ارتش عراق که با شکل شرقی آموزش دیده و به تعداد زیادی سلاح دوربین دار سری " SVD " مسلح شده بودند رزمندگان ایرانی با غافل گیری غیرمنتظره و تلخی رو به رو شدند. این مسئله باعث شد تا به غیر از سلاح "سیمینوف " در سال های اخیر چندین مدل سلاح تک تیرانداز دیگر توسط ایران وارد خدمت شده و به نیروهای مسلح تحویل شود. در این مطلب نگاهی به سلاح های تک تیرانداز در ایران خواهیم داشت.

دراگانوف
به صورت سنتی و تا سال های دهه 60 میلادی سلاح های سازمانی ارتش های مختلف دنیا با نصب یک عدد دوربین تبدیل به یک تفنگ تک تیرانداز می شدند. از میان می توان به سلاح هایی همچون : ماوزر مدل 98 آلمانی، لی انفیلد انگلیسی، مویسین ناگات روسی و یا اسپرینگ فیلد ام 1903 آمریکایی اشاره کرد. سلاح هایی با مکانیزم گلنگدنی و تک تیر که با نصب یک دوربین می توانستند مسافتهایی در حدود 1000 متر و بیشتر را پوشش دهند.

تا سال 1963 میلادی این روش ادامه داشت و عمده ارتش ها با تغییر این سلاح ها و یا مدل های شکاری صاحب تفنگ های تک تیرانداز می شدند. اما در این سال ارتش شوروی سابق سلاحی را وارد خدمت کرد که بسیاری از آن به عنوان اولین سلاح ساخته شده برای " تک تیر اندازی " یاد می کنند.
تک تیرانداز ایرانی مسلح به "دراگانوف"


بررسی نقشه هیدروگرافی خلیج فارس نشان می دهد تنها منطقه ای که امکان حضور در عمق 60 متری آن وجود دارد، غرب تنگه هرمز است که از این نظر، کف نشینی یک زیردریایی به نیروهای مسلح این امکان را می دهد که اشراف کاملی بر ورود و خروج هر شناور سطحی و زیرسطحی به این منطقه داشته باشند.
به گزارش گروه دفاع و امنیت مشرق، نقش تعیین‎کننده زیردریایی‎ها در نبردهای دریایی گذشته و قابلیت‎های بالای آن در مخفی ماندن از دید دشمن، آن را تبدیل به یک سلاح راهبردی (استراتژیک) نموده است که حتی در اختیار داشتن تعداد اندکی از آن می‎تواند در زمان صلح، نقش بازدارندگی مؤثر و در زمان جنگ، برتری‎های رزمی مؤثری به دنبال داشته باشند.

با اختراع زیردریایی و اثبات کارایی آن در سال 1775 اولین زیردریایی نظامی به کار گرفته شد و فصل جدیدی در تاریخ نبردهای دریایی رقم خورد. زیردریایی، مهمترین عیب کشتی‎ها را نداشت و این هم به دلیل توانایی غوطه‎ور شدن در آب و مخفی ماندن از دید چشم‎ها و برد مؤثر سلاح‎های معمولی بود. از آن پس توسعه زیردریایی‎ها برای مقاصد نظامی ادامه یافته و با پیشرفت فناوری در زمینه فیزیک و مکانیک دریایی کارایی این وسیله جنگی افزایش چشمگیری یافت.

امروزه فقط پنج کشور در دنیا فناوری ساخت زیردریایی‎های اتمی را در دست دارند که هند نیز اخیراً به آنها اضافه شده اما کشورهای بیشتری توان تولید زیردریایی‎های متعارف (غیر اتمی) را دارند. از مزیت‎های عمده زیردریایی‎های غیر اتمی نسبت به اتمی، سر و صدای کمتر و اختفاء بیشتر آنها است.

زیردریایی‎ها در چند رده (کلاس) طبقه‎بندی می‎شوند. متخصصان کشورمان زیرسطحی‎های نهنگ، غدیر و فاتح را در 3 رده مختلف، متناسب با شرایط اقلیمی و تهدیدات پیشرو طراحی کرده و ساخته‎اند و زیردریایی بعثت نیز در یک رده سنگین‎تر با مأموریتی متفاوت در مراحل طراحی قرار دارد.




سه فروند ناو «نیزه»، «تبرزین» و «سیرجان» بعد از طی مراحل بازسازی، تعمیرات اساسی و ارتقاء سامانه‌های مختلف به ناوگان دریایی ارتش ملحق شدند.
 به گزارش مشرق، صبح امروز 2 فروند ناو موشک‌انداز و یک فروند ناو لجستیک نیروی دریایی ارتش با حضور امیر سرلشکر عطاءالله صالحی فرمانده کل ارتش، امیر دریادار حبیب‌الله سیاری فرمانده نیروی دریایی، جمعی از فرماندهان، کارکنان و مسئولین این نیرو در منطقه دوم دریایی بوشهر پس از طی مراحل تعمیرات اساسی و ارتقاء توان دفاعی، به یگانهای رزمی نداجا ملحق شدند.




مروزه برای ارتشهای جهان، واکنش سریع به حملات احتمالی دشمن از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است، به طوری که کشورهای قدرتمند، هزینه‌های فراوانی جهت تربیت نیروهای کماندویی، تجهیز و آماده سازی آنها صرف می‌کنند.

کشورهای معدودی در دنیا وجود دارند که دارای چنین نیروهای عملیاتی باشند. البته شمار کشورهایی که یگانهایی را با عنوان یگانهای کماندویی و واکنش سریع در اختیار دارند زیاد است، اما منظور از نیروهای ویژه در این مقاله، واحدهای آزمون داده و دارای تراز بالا در زمینه رزم سریع عملیاتی درصحنه نبرد می‌باشند.

نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران به طور قطع امروز به مراتب آماده‌تر از مهرماه سال ۵۹ است، زمانی که تنها با ۲ لشکر در غرب و جنوب در برابر ۱۲ لشکر عراق دفاع کرد. نیروی زمینی ارتش درحال حاضر با بهره گیری از دهها یگان رزمی باسابقه از قویترین واحدهای کماندویی و نیروی مخصوص بهره مند است که بعضی از این واحدها از سابقه ای چهل ساله برخوردارند.

پرسنل یگانهای تکاور به لحاظ پیچیدگی عملیاتی از دسته های مختلف رزمی جمع آوری شده و در رده یگانهای نخبه نظامی یا رزمی (Combat Elite Unites) سازماندهی می‌شوند. یگانهای تکاور زمینی و دریایی توانایی لازم را برای هدایت رزمی و در دو سطح تاکتیک و استراتژی دارا هستند.

کلاه سبزها، نیروهای ویژه هوابرد و رنجرها از یگانهای تکاور نیروی زمینی در انطباق با شرایط محیطی تاکتیکی و جنگی، ماموریتهای متنوعی را انجام داده اند. در این میان با توجه به متغیرهای مختلف، تیپ ۶۵ نوهد ارتش جمهوری اسلامی ایران که در تراز جهانی جزء ۱۰ نیروی قدرتمند کماندویی دنیا محسوب می‌گردد، به عنوان یک نیروی واکنش سریع موثر و مسقل توانسته است با تجربه‌ای بالغ بر ۴ دهه به عنوان نوک پیکان نیروی زمینی ارتش خود را اثبات نماید. این تیپ دررزمایشهای ضربت ذوالفقار و پیامبر اعظم و... بهترین نمره‌ها را از آن خود کرده است.

تکاوران تیپ ۶۵ در ماموریتهای ویژه نیروی زمینی با انجام مراحل سخت و طاقت فرسای آماده سازی و گذراندن دوره‌های مختلف نظامی، قابلیت‌ انجام هر گونه ماموریتی اعم از جنگ تن به تن، چریکی، پارتیزانی، انجام پرش چتر بازی و سقوط آزاد در زمین، هوا و آب و مناطق کویری و کوهستانی را دارا می‌باشند.

به گفته یکی از مقامات، تنها در یک دوره خاص، حدود ۶ماه، هر روز ۳ ساعت نیروهای تیپ جهت آمادگی چتر بازی، از یک ارتفاع خاص باید بدون چتر از ناحیه پایین تنه فرود آیند. ماموریت اصلی تیپ ۶۵ نوهد ارتش، جنگ نامتقارن تعریف شده است.

در میان گردانهای تیپ ۶۵ ، یک گردان وجود دارد که در میان پرسنل نیروی زمینی بسیار شهرت دارد. این گردان در نهایت آمادگی روحی و جسمی قرار داشته و پرسنل آن تنها از فرمانده گردان خود فرمان می‌گیرند. یکی از نیروهای این گردان سرهنگ دوم بهزاد پاینده فرمانده گردان و همان کسی است که از برج میلاد به پایین پریده است.

در سازمان تیپ ۶۵، گروهانی به نام عملیات روانی وجود دارد که اولین واحد عملیات روانی از نوع خود در سطح نیروهای مسلح کشور است. این واحد، وظیفه عملیات روانی مثبت روی نیروهای خودی و عملیات منفی علیه دشمن را بر عهده دارد. نیروهای این واحد دوره های خاصی مثل خبرنگاری، صدا و تصویربرداری و یک سری دوره های دیگر را طی کرده اند. این واحد در زمینه کاری خود، بسیار اثرگذار بوده و زمینه روانی لازم را برای عملیات در نیروها به وجود می‌آورد.

نیروهای ویژه هوابرد ارتش

در تیپ ۶۵، آموزشهای مختلفی به پرسنل داده می شود. کارکنان جدید الورود، اعم از درجه دار و افسر ابتدا تستهای ورزشی و پزشکی می‌دهند تا آمادگی آنان مشخص شود.

اولین دوره، چتربازی اتوماتیک است که تحت نظر اساتید مجرب، تعداد مشخصی پرش را باید انجام دهند. پس از آن نیروهایی که موفق به گذراندن دوره شده اند در دوره نیروهای ویژه هوابرد شرکت می‌کنند.

در این دوره پنج مهارت به نیروها آموزش داده می شود تا بتوانند در عملیات‌های گوناگون شرکت کنند. این مهارت‌ها عبارتند از:

  • آموزش‌های ویژه تخریب، اطلاعات و عملیات، بهداری، مخابرات و سلاحهای انفرادی و جمعی یک سری آموزش‌های دیگر هم در کنار این دوره به نیروها داده می شود که به دوره نوهد معروف است. پس از دوره نوهد که ۹ ماه طول می کشد، نیروها در واحدهای عملیاتی سازماندهی شده و می‌توانند به ماموریتهای مختلف اعزام شوند.
  • دوره نوهد، دوره‌ای بسیار دشوار است که در طی آن، آموزش‌های بسیار متنوعی به نیروها ارائه می شود. از بین نیروهایی که این دوره ها را می بینند، افراد ممتاز برای طی دوره رهایی گروگان انتخاب می شوند. در ابتدا تستهای مختلفی از جمله پزشکی و حتی روانشناسی روی آنها انجام می شود. چرا که این دوره خیلی سخت تر است و افراد باید یک سری ویژگی‌های جسمی و روحی-روانی را در ابتدا داشته باشند. این دوره یک سال و نیم طول می‌کشد و نیروها آموزشهای ویژه‌ای را برای جلوگیری از گروگانگیری و یا رهایی گروگان از چنگ تروریستها در شرایط و مناطق مختلف از جمله در خشکی، دریا و هوا می‌بینند.
  • پیش زمینه دوره رهایی گروگان، گذراندن دوره سقوط آزاد است. سقوط آزاد فراتر و مشکلتر از پرش اتوماتیک است. مهارت سقوط آزاد در مجامع بین المللی یک ورزش هم محسوب می شود؛ اما در این یگان این مهارت متفاوت و بسیار تکنیکی و خاص است. در همین زمینه تیپ ۶۵ برای اولین بار در ایران توانست سقوط آزاد را به صورت دو نفره با یک چتر انجام دهد.
  • از آموزش‌های دیگر می‌توان رزم در برف را مثال زد که شامل مهارت‌هایی مثل زنده ماندن در برف و کوهستان، احداث سنگر و شلیک با اسکی و اسنوبورد می باشد. دوره های جنبی دیگری هم مثل پاراگلایدر، پاراموتور و کایتهای موتوردار وجود دارد که برای ماموریتهای خاص به نیروها آموزش داده می‌شود.

نیروهای ویژه هوابرد ارتش در جنگ هشت ساله رشادتهای فراوانی از خود به منصه ظهور گذشتند و در این راه شهدای بسیاری هم جان بر سر دفاع از این آب و خاک نهادند. پس از پایان جنگ نیز آموزش‌ها با توجه به تجارب جنگ ادامه یافت و این تجارب به نیروهای جوان نیز انتقال یافت، به گونه ای که هم اکنون تیپ ۶۵ نوهد در سطح کشور، یکانی منحصر به فرد و یکی از با تجربه‌ترین و ماهرترین واحدهای نظامی دنیا در نوع خود محسوب می‌شود.



انواع راکت‌های زلزال








تعداد صفحات : 12

 | 1 |  2 |  3 |  4 |  5 |  6 |  7 |  ... |